Scott Adams brak nieuw terrein in de dood. Door zijn show tot zijn laatste adem op te nemen, deed hij iets opmerkelijk. Hij nodigde degenen die van hem hielden uit in zijn woonkamer, begeleidde hen door hun verdriet, bereidde hen voor op zijn onvermijdelijke dood, en zonder de verwoestingen van de ziekte die hem trof te verbergen. Hij deed het op de een of andere manier allemaal met opmerkelijke waardigheid en stoïcisme. Slechts enkele dagen geleden lachte hij door de pijn terwijl gasten in de rij stonden om tijd met hem door te brengen. Het was opmerkelijk om te observeren. Geen hint van een man die zijn zaken op orde probeert te krijgen, of op zoek is naar laatste geruststellingen of lof. Nee, het was alsof een vader zijn kinderen troostte. Om zijn achteruitgang en dood te documenteren, zijn menselijke interacties en het geven van afsluiting aan degenen van wie hij wist dat ze het het meest nodig zouden hebben, deed hij het onmogelijke - hij maakte sterven op livestream nobel. Een opmerkelijk einde van een al opmerkelijk leven.