Dit NYT-artikel duikt in een opkomende trend in dramas: mannelijke hoofdrolspelers die totale puinhoopen zijn—onzeker, impulsief en altijd de verkeerde keuzes makend—terwijl de vrouwen om hen heen scherpzinnig, inzichtelijk en krachtige vrouwen zijn die alles bij elkaar houden. Welke impact denk je dat deze subtiele (of niet zo subtiele) boodschap in entertainment op de samenleving heeft?