Ik ben geenszins een horloge-expert. Het ligt ver buiten mijn expertise. Dat gezegd hebbende, heb ik een interessante sociale trend opgemerkt in de afgelopen jaren. Het lijkt erop dat Rolex langzaam zijn dominantie als een echt statussymbool verliest. Voor de duidelijkheid, Rolex maakt horloges van uitstekende kwaliteit. Daar is geen discussie over. Echter, vanaf de jaren '80 werd het bezitten van een Rolex steeds minder een kwestie van vakmanschap en meer een manier om exclusiviteit en rijkdom binnen hogere sociale klassen aan te geven. Vandaag de dag voelt dat signaal verwaterd. Ik heb familieleden en vrienden die minder dan $70k per jaar verdienen en een ouder Rolex-model bezitten. Die observatie roept een breder probleem op over bestedingsgewoonten in Amerika, maar dat is een aparte discussie. Het belangrijkste punt is dit: in de afgelopen jaren heb ik opgemerkt dat het merk veel vaker voorkomt in blue-collar, lagere inkomensgebieden. Dat niveau van zichtbaarheid suggereert verzadiging. Na verloop van tijd erodeert die verzadiging natuurlijk de perceptie van exclusiviteit en, naar mijn mening, knabbelt het langzaam aan de dominantie van Rolex als statussymbool onder serieuze horlogeverzamelaars.