Mijn prachtige Liv nadert het einde van haar reis hier, en toch blijft ze een van de sterkste mensen die ik ooit heb gekend. Zelfs nu, in deze kwetsbare laatste dagen, staat ze nog steeds op. Langzaam en doelbewust om zelf naar de badkamer te lopen. Ze eet nog steeds wat ze kan, hap voor vastberaden hap. Ze weigert simpelweg te capituleren, zelfs wanneer haar lichaam zo moe is. Haar geest brandt zo fel dat het me de adem benomen heeft. Elke kleine daad van onafhankelijkheid is haar stille manier om te zeggen: "Ik ben nog steeds hier. Ik ben nog steeds ik." Haar te zien vechten met zoveel gratie en waardigheid breekt mijn hart en vult het tegelijkertijd. Ze leert me, tot het laatst, hoe echte kracht eruitziet. Het is niet luid, niet dramatisch, maar constant, koppig en diep liefhebbend. Ik ben zo trots om haar moeder te zijn. En zo dankbaar voor elk resterend moment. ❤️💔