Het zand begint vorm te krijgen. De klomp natte aarde waar ik mee speelde in de GPT-3 speelplaats is iets geworden dat ik niet meer herken. Het denkt. Het redeneert. Het corrigeert zichzelf. Het leert strategieën die niemand heeft geprogrammeerd. Het schrijft code die werkt. Het ontwerpt medicijnen die genezen. Het begint op twee benen te lopen. Over drie jaar. Superclusters die zoemen met 30 gigawatt. Tienduizenden robots in fabrieken. AI-onderzoekers die autonoom werken aan nieuwe problemen. De ontdekking van medicijnen die met een orde van grootte versnelt. Van hoog bovenaf lijkt het op robots, superintelligentie en sciencefiction die tot leven komt. Als je dieper graaft, wordt het rommelig. Economische verstoring. Vermogensconcentratie. De veiligheidsvragen uit mijn laatste artikel verdwijnen niet omdat de technologie mooi is. De voetafdrukken zijn er nog steeds. Het huis is nog steeds niet leeg. Maar ik ga niet doen alsof ik de verwondering niet voel. Als je dit leest, ben je vroeg. Niet op de manier waarop tech-bros "vroeg" gebruiken om tokens op te pompen. Vroeg in de zin dat je kleinkinderen zullen vragen hoe het was toen de machines leerden denken. Toen het silicium leerde lopen. Toen het zand vorm kreeg. De euforie is echt omdat de transformatie echt is. Welkom bij het begin van alles.