Een 19-jarige die het minimumloon verdient, heeft net een miljardair geleerd hoe integriteit eruitziet. Joey Prusak werkte aan de balie bij een Dairy Queen in Hopkins, Minnesota, toen hij iets opmerkte dat zijn maag omdraaide. Een blinde klant had net zijn bestelling afgerond. Toen de man zich omdraaide om weg te lopen, viel er een $20 biljet uit zijn zak en zweefde naar de vloer. Hij had geen idee. Joey verwachtte wat er zou gebeuren. De vrouw die achter de blinde man stond, zou hem op de schouder tikken en hem zijn geld teruggeven. Dat gebeurde niet. In plaats daarvan keek ze rechtstreeks naar de blinde man die moeite had om zijn portemonnee weg te stoppen. Ze keek toe hoe hij langs haar liep. Toen bukte ze, pakte het $20 biljet op en stopte het in haar tas. Joey kon niet geloven wat hij net had gezien. Toen de vrouw naar de balie stapte om te bestellen, deed Joey iets dat hem zijn baan had kunnen kosten. Hij keek haar in de ogen en vroeg haar het geld terug te geven aan de man van wie ze net had gestolen. Ze weigerde. Ze beweerde dat het $20 biljet van haar was. Ze zei dat ze het zelf had laten vallen. Joey vroeg opnieuw. Ze weigerde opnieuw. Dus nam de 19-jarige manager een beslissing. Hij zei haar duidelijk: "Ik ga iemand die zo respectloos is als jij niet bedienen. Geef het geld terug of verlaat deze winkel." De vrouw explodeerde. Ze begon te schreeuwen. Ze vervloekte hem. Maar Joey bleef kalm. Ze stormde weg zonder haar ijsje. Maar Joey was nog niet klaar. Hij liep naar de blinde man, die vredig zijn sundae zat te eten, zich totaal niet bewust van wat er net was gebeurd. Joey reikte in zijn eigen zak, haalde een $20 biljet uit zijn eigen portemonnee en gaf het aan de klant. Joey verdiende ongeveer $10 per uur. Dat $20 biljet vertegenwoordigde twee uur van zijn werk. Hij vertelde het aan niemand. Hij plaatste er niets over. Hij ging gewoon terug naar het bedienen van klanten. Maar iemand anders in de rij had het hele voorval gezien. Die klant ging naar huis en schreef een e-mail naar Dairy Queen. De e-mail zei: "Ik was in shock door de vrijgevigheid van uw werknemer, die zijn eigen geld uit zijn eigen portemonnee nam om aan de klant te geven omdat een andere dame besloot iets te stelen dat niet van haar was. Joey heeft mijn lot voor altijd bezegeld als een levenslange klant." De winkeleigenaar printte de e-mail uit en hing deze op het mededelingenbord voor werknemers. Een collega maakte een foto en plaatste deze op Facebook. Binnen enkele dagen was het verhaal van Joey de wereld rond gegaan. Toen gebeurde er iets ongelooflijks. Joey's telefoon ging. Aan de andere kant was Warren Buffett, een van de rijkste mannen ter wereld. Buffett's bedrijf, Berkshire Hathaway, bezit Dairy Queen. De miljardair belde niet om zakelijk advies te geven. Hij belde om twee woorden te zeggen: Dank je. "Hij bedankte me voor het zijn van een rolmodel voor alle andere werknemers en mensen in het algemeen," zei Joey later. Maar de beloningen bleven komen. Vreemden begonnen in de winkel te verschijnen. Een vrouw rende naar Joey met een envelop vol contant geld voor zijn studie. Een man reed helemaal vanuit een andere stad om Joey $100 te geven, zeggende dat hij vijf keer verdiende wat hij had weggegeven. Radioprogramma's nodigden hem uit als gast. Bedrijven boden hem banen aan. Het Minnesota Wild hockeyteam belde en gaf hem een privé suite voor 20 van zijn dichtste vrienden. Allemaal omdat een tiener weigerde stil te blijven toen hij iets verkeerds zag. Toen verslaggevers Joey vroegen waarom hij het deed, was zijn antwoord simpel: "Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was. Ik deed het zonder er echt over na te denken." Hij pauzeerde, en voegde toen iets toe dat bij mensen bleef hangen: "Negenennegentig van de honderd mensen zouden hetzelfde als ik hebben gedaan." Misschien heeft hij gelijk. Misschien zou de meeste van ons hetzelfde doen. Maar Joey Prusak is degene die het daadwerkelijk deed. Hij had geen macht. Hij had geen rijkdom. Hij had geen invloed. Hij was gewoon een tiener achter een balie, die $10 per uur verdiende, met niets anders dan zijn integriteit en een $20 biljet. En dat was genoeg om miljoenen mensen te herinneren aan hoe het is om het juiste te doen.

Vandaag werd ik aangehouden, en in paniek, zonder na te denken, zei ik tegen mijn hond: 'Gedraag je normaal.' Hij ging meteen rechtop zitten als een modelburger: rug recht, ogen vooruit, kijkend alsof hij een schoon strafblad had. Toen de agent bij het raam kwam en de scène zag, barstte hij in lachen uit en zei: 'Ik heb nerveuze bestuurders gezien, maar jouw co-piloot steelt de show.' Eerlijk gezegd, ik denk dat mijn hond me heeft gered van een boete. ~Inspirerende verhalen

Dit is Ocho. Ocho woont in mijn badkamer en hangt rond op mijn orchidee. Elke dag doop ik een wattenstaafje in water en leg het voor hem neer, waar hij ook is (op de plant of achter het toilet of op de wastafel) en hij komt rennend aan om te drinken. Was mijn eerste reactie om hem te verpletteren? Nee. Om hem door het toilet te spoelen? Nee. Om het "tot de grond toe af te branden"? Nee. Hij is letterlijk een fractie van mijn grootte. Ik zou hem gemakkelijk kunnen doden, maar ik kies ervoor om vriendelijk te zijn. Hij verdient het om op deze aarde te zijn, net zoals ik. Sterker nog, hij draagt veel meer bij aan de natuurlijke orde van het leven op aarde dan ik. Het is zo gemakkelijk om vriendelijkheid te kiezen. Ik moedig iedereen aan om even de tijd te nemen en ervoor te zorgen dat de taal die je gebruikt als het gaat om spinnen, insecten, knaagdieren, enz. vriendelijk is en niet angstig of afschuwelijk. Geen van deze wezens zijn plagen of bedreigend. Laat ze zijn. Help ze als je kunt. Wees vriendelijk. Het is zo simpel.