Steve Jobs wordt herinnerd als een visionair, maar zijn dochter Lisa Brennan-Jobs heeft vaak gesproken over de ingewikkelde kant van opgroeien als zijn kind. In haar memoires herinnerde ze zich dat ze haar vader vroeg of ze op een dag een van zijn oude Porsches kon hebben. Ze was pas negen, en ze had gehoord dat hij ze inruilde telkens als ze krasjes hadden. In plaats van het weg te lachen, antwoordde Jobs scherp. Hij vertelde haar dat ze niets zou krijgen. De woorden bleven bij haar, niet vanwege de auto, maar vanwege hoe het haar deed voelen. Haar kindertijd met Jobs werd gekenmerkt door afstand, lang voordat Apple de reus werd die het vandaag de dag is. Toen Lisa werd geboren, ontkende Jobs aanvankelijk dat hij haar vader was. Een door de rechtbank opgelegde vaderschapstest bewees later het tegendeel, en er volgde kinderalimentatie. In de loop der tijd deed hij financieel meer. Hij hielp met huisvesting, collegegeld, en liet haar uiteindelijk een aanzienlijke erfenis na. Maar Lisa heeft gezegd dat de emotionele steun zelden aanwezig was, en dat het vaak voelde alsof alles bevochten moest worden. Haar verhaal gaat niet over het afschilderen van hem als alleen maar wreed of alleen maar genereus. Het gaat over het leven met een ouder die tegelijkertijd briljant en onthoudend kon zijn. En hoe één simpel moment, zoals vragen over een auto, veel diepere waarheden kan onthullen.