Ik was vanmorgen op een zoomgesprek met een Iraniër die enkele jaren geleden deel uitmaakte van de protesten en toen hij door de IRGC werd geslagen, zei hij dat de eerste en enige gedachte die in hem opkwam op dat moment was: "als ik verdwijn, hoop ik dat er iemand daarbuiten is die mijn stem zal zijn." Ik heb sindsdien niet kunnen stoppen met denken aan dat moment. Denk aan hoeveel tienduizenden Iraniërs de afgelopen dagen precies dezelfde gedachte hebben gehad. Terwijl wij aan hen denken, denken zij aan ONS. Bereidwillig, wensend, biddend dat wij voor hen zullen spreken wanneer zij dat niet kunnen. We kunnen hen gewoon niet teleurstellen.