Aan de kunstenaars daarbuiten die zich nooit gezien of gewaardeerd hebben gevoeld: ik begrijp het. Ik ben zelf ook heel vaak in die situatie geweest. Risico's nemen, unieke richtingen inslaan, proberen iets anders te doen, en dan is er gewoon absolute stilte. Het is echt vervelend. Maar ik beloof dat het niet voor niets is. Elke keer dat je kunst creëert, open je aan de ene kant de kraan en laat je een deel van de ruimte die anders je geest vulde - vrij. En aan de andere kant - de resten en stroompjes die achterblijven dienen als kruispunten van inspiratie, ervaring en lessen. Je snijdt je stem, onbewust. Niet de stem die je actief probeert te presenteren. Niet het onmiddellijke. Maar je ware stem. Het wordt ouder. Het wordt ervaren. Het wordt wijs. Dus ja, de tijd kan verstrijken en je werken zien misschien niet de galerijwanden die je had verwacht bij de lancering... maar elk moment dat je creëert, word je - beetje bij beetje - de kunstenaar. Niet degene die je jezelf wilt zien zijn, maar degene die je werkelijk bent. Ik denk dat wanneer die kunstenaar begint de overhand te nemen - dat is wanneer mensen de resultaten beginnen te zien.