“Ik rijd Uber tijdens de nachtdienst. Je ontmoet alle soorten mensen. Dronken, geliefden, vermoeide verpleegsters. Om 2 uur 's nachts haalde ik een man op bij een ziekenhuis. Hij stapte achterin, er uitzag als een schim. Hij zei geen woord. We reden tien minuten in stilte. Toen hoorde ik een snik. Ik keek in de achteruitkijkspiegel. Hij staarde uit het raam, met tranen die over zijn gezicht stroomden. "Moeilijke nacht?" vroeg ik zachtjes. "Mijn vrouw," kwam hij met moeite uit. "Ze is net... de kanker. Ze is weg." Mijn hart stond stil. Ik zette de meter uit. "Ik breng je nog niet naar huis," zei ik. Hij keek op, verward. "Wat?" "Je kunt nu niet naar een leeg huis gaan. Nog niet." Ik reed een 24-uurs diner binnen. "Kom op. Koffie en taart. Van mij." Hij aarzelde, knikte toen. We zaten drie uur in die booth. Hij vertelde me over haar lach. Hoe ze elkaar ontmoetten. Hoe ze een hekel had aan erwten. Ik luisterde gewoon. Toen ik hem uiteindelijk om 6 uur 's ochtends afzette, kwam de zon op. Hij schudde mijn hand. "Dank je," zei hij. "Voor het feit dat je me niet alleen in het donker liet zijn." Ik verdiende die nacht geen cent. Maar het was de belangrijkste rit van mijn leven.” ~Shihaan Hussain