De moderne cultuur gaat er stilletjes van uit dat uitmuntendheid de som is van discipline, efficiëntie en competentie. Als dat waar zou zijn, dan zou de geschiedenis vol staan met legendes over bestuurders: mannen die rijken draaiende hielden, problemen oplosten, plannen uitvoerden en alles bij elkaar hielden door pure betrouwbaarheid. Maar dat is niet zo. Die levens eindigen op dezelfde manier: Een laatste project voltooid, een korte applaus, en een snelle verdwijning in de herinnering. Ondertussen stierf Alexander de Grote op drieëndertig, en de wereld begon onmiddellijk verhalen over hem te vertellen. Verhalen zo vreemd en extravagant dat moderne lezers ze als fantasie afdoen: Alexander die naar de hemel stijgt, spreekt met profetische bomen, en een glimp opvangt van de structuur van het universum. Waarom hij? Waarom niet de ontelbare gedisciplineerde, intelligente mannen die de systemen bouwden die Alexander gebruikte? Hier aarzelt de moderne geest. Want het beantwoorden van die vraag dwingt ons om iets onder ogen te zien waar we zelden nog bij stilstaan. Wat een legende echt is, en waarom we zijn gestopt met het lezen ervan. In dit essay kijken we naar de legendes rond Alexander, niet om zijn leven te analyseren, maar om iets groters te begrijpen: Waarom ontstaan legendes überhaupt, en welke waarheid zijn we vergeten omdat we ze niet langer lezen? Blijf het verhaal hieronder lezen 👇