Het afgelopen jaar zijn er binnen de regering en Whitehall twee kampen geweest over hoe te reageren op het Trump-probleem. Het eerste kamp, geleid door Varun Chandra in No 10, ziet de VS als een opkomende macht wiens voordelen worden versterkt door technologische innovatie. Zij geloven dat de beste kans voor het VK is om een deal te sluiten met MAGA over AI en technologie. Mandelson's recente essay in de Spectator is een voorbeeld van dit standpunt, hoewel ik denk dat het er een beetje belachelijk uitziet in het licht van de ontwikkelingen van de afgelopen week. Een tweede kamp ziet de prioriteit in het verdiepen van de banden met Europa. De meest recente successen van het Britse buitenlands beleid, zo beweren zij, zijn met Europa: nieuwe deals met Frankrijk, een coalitie van de bereidwilligen, enz. Ze willen meer aandacht voor de optie van de douane-unie als onderdeel van deze inspanning. Ik begrijp dat de minister van Buitenlandse Zaken eerder sterker over Groenland wilde uitkomen, maar werd tegengehouden door No 10. Starmer heeft vandaag een vrij gematigde verklaring afgelegd, en hij heeft gelijk om te wijzen op de afhankelijkheid van het VK van de capaciteiten van de VS. Het VK zou ongewoon kwetsbaar zijn in het geval van een vergeldingsspiraal die leidt tot druk van de VS op veiligheid, inlichtingen, nucleaire en defensie. Maar ik denk dat het heel moeilijk en diplomatiek kostbaar zou zijn voor het VK om aan de zijlijn te blijven staan als er in de komende weken een tarief-veiligheidspiraal zou ontstaan, laat staan enige unilaterale stappen van de VS met betrekking tot Groenland.