Ik denk dat de meeste critici van mijn artikelen niet de tijd hebben genomen om ze te lezen. Dit is het probleem als hedgefondsmanager. We moeten onze posities openbaar maken, maar net zoals niemand een dissertatie over elke positie wil, wil niemand de kans missen om ondoordachte, slecht onderzochte kritiek op dergelijke posities te geven. Dit is waarom black box-managers vaak de meest buitensporige rendementen hebben. Jim Simons deed 50% per jaar met zijn black box. Veel particuliere investeerders doen 50% per jaar met hun eigen privéportefeuilles. Ik deed zelfs bijna 50% per jaar bij Scion toen het een complete black box was, maar weinigen doen dat als ze hun posities elke week, maand, kwartaal moeten openbaar maken, omdat de kritiek op het aanhouden van een "overduidelijke verliezer" niet alleen vernietigend kan zijn, maar in deze tijd ook viraal kan gaan. Nog erger is wat niet wordt bezeten, de posities die "overduidelijke winnaars" zijn. Managers die blootgesteld zijn aan degenen aan wie de portefeuille is blootgesteld, doen zelden 50% per jaar op basis van fundamenten. Ze worden pods, die handelen op technische analyses, momentum en het behalen van de kwartaalcijfers. En dat doet 50% voor zeer korte periodes. De artikelen die ik schreef over effecten raken slechts de oppervlakte van het onderzoek erachter. En ze zijn nog steeds 6.000-8.000 zorgvuldig gekozen woorden die iets moeten betekenen. Toch is het nog steeds maar een krabbel.

Gewoon je dagelijkse herinnering dat aandelen duur zijn. Om het in de context van mijn recente "Fee Fi FOUR Umm..." post te plaatsen, specifiek de discussie over de verwachte rendementen rondom FISV, is het verschil tussen een verwachte jaarlijkse langetermijnrendement van 20% op een gewoon aandeel en een van 10% logaritmisch. De prijs voor een rendement van 20% kan 4x de prijs zijn van de verwachte rendement van 10% en 8x de prijs van het verwachte rendement van 8%. Dit verklaart ook waarom waarde-investeerders er voor langere tijd als idioten uitzien. Wanneer een aandeel dat verhandeld wordt tegen de prijs van een verwachte rendement van 8% ($160) valt naar de prijs van een verwachte rendement van 10% ($93), is het met 42% gedaald en iedereen gaat ervan uit dat er iets kapot is. Om naar de prijs van 15% ($38) te komen, moet het met 76% dalen vanaf dat $160 niveau. Op dat punt wordt het bedrijf als terminal behandeld. De prijs van 20% is gewoon waar iedereen wil opgeven en naar huis wil gaan. En we zien dat pas op grote schaal wanneer iedereen inderdaad opgeeft en naar huis gaat - zoals bij de bodem van 2008-2009 en de tweede helft van 2002. Begin 2020, vroeg in COVID, kwam het dichtbij, maar niet zoals dat. Het is al een lange, lange tijd geleden dat het zo was. Waarde-investeerders hebben er al een lange, lange tijd als idioten uitgezien. Pas de PE correct aan voor SBC, afschrijving, amortisatie, vaste/kapitaalverhuur, enzovoort, en het wordt erger.

Nieuwe post. De Betalingsgiganten: FEE FI FOUR Umm… De aantrekkingskracht voor de meeste investeerders is dat de betalingsbusiness op grote schaal intuïtief een geldmaker is. Een tolbrug op alle betalingen die in een bepaald deel van de wereld of economie plaatsvinden, met de tol zo klein dat niemand die het betaalt zich er zorgen over maakt. Dit zou moeten werken zolang de tolbrug andere bruggen kan tegenhouden die in dat specifieke deel gebouwd worden. Het verschil tussen één tolbrug en twee in een bepaald deel van de rivier is dag en nacht. Dus, de meesten proberen een deel van de rivier te domineren, maar de toetredingsdrempels zijn niet meer wat ze ooit waren. Ongepaste nieuwkomers hebben overal veerboten geïnstalleerd zonder de tijd en het kapitaal in een brug te steken. Wanneer een volwassen bedrijf zijn vooraanstaande positie verliest, moet het dingen kopen om te groeien. Of, verkopen aan een ander dat dingen koopt om te groeien.