Ik denk dat de meeste critici van mijn artikelen niet de tijd hebben genomen om ze te lezen. Dit is het probleem als hedgefondsmanager. We moeten onze posities openbaar maken, maar net zoals niemand een dissertatie over elke positie wil, wil niemand de kans missen om ondoordachte, slecht onderzochte kritiek op dergelijke posities te geven. Dit is waarom black box-managers vaak de meest buitensporige rendementen hebben. Jim Simons deed 50% per jaar met zijn black box. Veel particuliere investeerders doen 50% per jaar met hun eigen privéportefeuilles. Ik deed zelfs bijna 50% per jaar bij Scion toen het een complete black box was, maar weinigen doen dat als ze hun posities elke week, maand, kwartaal moeten openbaar maken, omdat de kritiek op het aanhouden van een "overduidelijke verliezer" niet alleen vernietigend kan zijn, maar in deze tijd ook viraal kan gaan. Nog erger is wat niet wordt bezeten, de posities die "overduidelijke winnaars" zijn. Managers die blootgesteld zijn aan degenen aan wie de portefeuille is blootgesteld, doen zelden 50% per jaar op basis van fundamenten. Ze worden pods, die handelen op technische analyses, momentum en het behalen van de kwartaalcijfers. En dat doet 50% voor zeer korte periodes. De artikelen die ik schreef over effecten raken slechts de oppervlakte van het onderzoek erachter. En ze zijn nog steeds 6.000-8.000 zorgvuldig gekozen woorden die iets moeten betekenen. Toch is het nog steeds maar een krabbel.