Ik heb ontdekt dat de marginale waarde van het gebruik van AI terwijl je vanuit dezelfde codebasis werkt in de loop van de tijd sterk afneemt. Het is altijd nuttig, maar het asymptoteert vrij snel. Ik denk dat het minder gaat om contextprioritering. En meer dat het gewoon veel meer moeite kost om dingen in relatie tot elkaar te beschrijven. Elke functie heeft het potentieel om met elke andere functie te interageren. Dus er is n^2 complexiteit in de limiet. Het werk convergeert naar het beschrijven van dat alles en het testen ervoor, wat in de loop van de tijd formeler wordt. AI is echt een dramatische stap in het aanpakken van de eerste 80%. En het dwingt je om na te denken in hogere abstracties om het aantal paargewijze interacties te beperken. Maar zoals altijd ligt de resterende 20% waar alle tijd en waarde ligt.