Er is een treurig psychologisch verhaal dat zegt dat ik de keuzes van anderen moet vastzetten in het kader van 'de eenzaamheid en het ongeluk zonder kinderen', om mijn eigen keuze te kunnen voltooien. Om de enorme kosten en energie die in de opvoeding zijn gestoken te rechtvaardigen, duwt cognitieve dissonantie het leven van DINKs (Double Income No Kids) onvermijdelijk in het domein van tekortkomingen. In feite is dit eerder een beschuldiging van DINKs dan een verontschuldiging voor hun leven; het is een wanhopige verdedigingsmechanisme om hun eigen leven te rechtvaardigen. Mijn gekozen leven moet de juiste en enige keuze zijn, zodat de huidige inspanningen en moeilijkheden eindelijk betekenis krijgen. Maar hoe wankel is de geruststelling die je krijgt door het leven en de verhalen van anderen te beschadigen. Wanneer je de uniciteit van ieders leven niet erkent, denk ik dat je uiteindelijk jezelf alleen maar in het kader van de normaliteit die je zelf hebt gecreëerd opsluit. ※ Als je dit soort teksten leest en DINKs als ongelukkig bestempelt, voel je je dan prettig als je kinderen hebt en gelukkig bent? Het zou je moeten afschrikken, toch? Mijn gevoel bij het lezen van teksten van zulke mensen is hetzelfde. Ik respecteer de keuze om kinderen op te voeden en wens je veel geluk, maar waarom veroordelen jullie anderen zonder ooit hun leven te hebben geleefd? Mevrouw Geumja heeft altijd gelijk. Zorg eerst voor jezelf.