2026 voorspelling: een "Neo-Amish" beweging gaat mainstream. Er zal een gemeenschap ontstaan voor mensen die een strikt analoog leven zoeken. De toegangsprijs: Geen schermen. De eerste groep zal bestaan uit ouders van jonge kinderen. Flip-telefoons met SMS zijn nog toegestaan voor coördinatie.

Iedereen wil nieuwe instellingen, maar niemand weet hoe ze die moet maken. Geweldig essay van @tobyshorin. Enkele korte gedachten: TL;DR: Je kunt instellingen niet direct bouwen; je moet eerst "sociale vormen" prototypen. Sociale vormen → culturen → instellingen. Voor mij is dit een nieuwe lens om te begrijpen wat er gebeurt bij popupsteden en nieuwe gemeenschapsprojecten. Belangrijke punten uit het essay hieronder. Verschil tussen sociale vormen en instellingen Sociale vormen zijn dingen zoals dinerfeestjes, boekenclubs, ontwerpcritica, retraites. Het zijn vrijwillige sjablonen voor interactie, de "spellen" die een cultuur weet te spelen. Instellingen zijn dingen zoals huwelijk, universiteiten, banken. Het zijn sociale vormen die zijn gekristalliseerd in wet en macht; dragende infrastructuur voor de samenleving. Je kunt niet zomaar "nieuwe" instellingen "bouwen" omdat ze per definitie verankerd zijn. Maar je kunt sociale vormen prototypen die uiteindelijk nieuwe instellingen kunnen worden, of voortbrengen. Voorbeeld: Verlichting salons Verlichting salons in 18e-eeuws Frankrijk waren een sociale vorm: mensen kwamen samen in woonkamers om nieuwe ideeën te bespreken. Het was een sjabloon voor interactie die zich verspreidde; het waren geen instellingen. Maar uit die salons ontstonden netwerken, culturen, nieuwe manieren van denken. En die culturen herschreven uiteindelijk regeringen, universiteiten en de moderne democratie zelf. De salons werden geen instellingen. Ze creëerden de culturele voorwaarden voor nieuwe instellingen om downstream te ontstaan. Ik denk dat dat de belangrijkste inzicht hier is. Waarom nieuwigheid belangrijk is (dit is het deel dat ik het meest interessant vind) Wanneer mensen een nieuwe sociale vorm binnengaan, hebben ze geen script. Iedereen weet hoe te handelen op een bruiloft, tijdens een werkvergadering, of bij een koffieafspraak. Dit zijn opgeloste spellen; je komt binnen en weet al hoe je je moet gedragen. Maar een echt nieuwe vorm? Er zijn geen standaardpatronen om in te vallen, wat ruimte creëert om nieuwe manieren van zijn uit te proberen. Nieuwe gedragingen ontstaan, sommige blijven hangen, en die worden cultuur. Cultuur is wat uiteindelijk kristalliseert in instellingen. Je kunt hier eigenlijk goed in worden Een ding dat Toby opmerkt is dat sociale vormen een ambacht zijn. Je kunt meesterschap ontwikkelen. Er zijn bekwame facilitators en middelmatige; mensen die weten hoe ze "ruimte moeten houden" en mensen die containers laten instorten. Dit zijn niet alleen vibes. Het is een leerbare vaardigheid, en zoals elk ambacht, stapelt uitmuntendheid zich in de loop van de tijd op. Hoe ik nu over Edge City denk Een popupdorp is een nieuwe sociale vorm. Het is niet helemaal een conferentie, of een retraite, of een festival. Het 1-2 maanden format creëert iets echt nieuws: bekend genoeg om te integreren, maar anders genoeg zodat de standaardinstellingen ter discussie staan. @JoinEdgeCity en soortgelijke dingen zijn ook meta-sociale vormen. Vormen die de creatie van andere vormen mogelijk maken. Binnen de popups prototypen mensen dialoogformaten, governance-experimenten, residentiemodellen, gezondheidsstandaarden en nieuwe manieren van samenleven. Op zijn best is het sociale vorm R&D in een tijdelijke container. Sommige sociale vormen zijn op zichzelf einddoelen. Een geweldig dinerfeestje slaagt door een geweldig dinerfeestje te zijn. Maar anderen zijn prototypes die iets groters kunnen worden. We prototypen de sociale vormen die de instellingen zouden kunnen worden die de wereld nodig heeft. Het deel dat ik nog aan het uitzoeken ben: hoe gebeurt de overgang eigenlijk? Een ding dat Toby's essay niet volledig uitpakt is het mechanisme. We weten dat sociale vormen vóór instellingen komen, maar hoe maakt iets die sprong eigenlijk? Mijn werkhypothese: het gaat om adoptie, inzet en vraag naar erkenning. Een vorm verspreidt zich omdat het werkt; het heeft die "sap" of "geschiktheid" waar Toby het over heeft. Terwijl het zich verspreidt, beginnen mensen echte middelen erin te steken: geld, reputatie, tijd, relaties. Zodra de inzet hoog genoeg is, willen deelnemers bescherming. Ze willen juridische erkenning. En uiteindelijk reageren machtsstructuren, hetzij door de vorm te adopteren of onder druk te worden gezet om het te legitimeren. De Verlichting salons lobbyden niet voor juridische status. Maar de mensen die zich daar verzamelden kregen invloed, en zij herschreven bestaande instellingen vanuit machtsposities. De vorm creëerde de cultuur; de cultuur produceerde de leiders; de leiders bouwden de instellingen. Ik denk niet dat dit het volledige plaatje is, maar het is het kader waar ik nu mee werk. Ik hoor graag van anderen die hierover nadenken.